http://mahdilotfinia.persianblog.ir

نظرات

ببخشین این جسارتُ که گفته بودیم عاشقیم!
گفته بودیم واسه شما، ما تنها فرد ِ لایقیم!
ببخشین این جسارت ُ! ماه ِ قشنگ ِ نازنین!
جای شما آسمونه، جای ما خک ِ این زمین!
ببخشین این جسارت ُ که دل هنوز در به دره!
یه عمره که گلیممون، از پای ما کوتاه تره!

حتا یه بارم واسه ما زمونه پا نداده!
فکر ُ خیال ِ شما هم از سرما زیاده !

ما رُ ببخشین که رو باد، خونه می ساختیم بَراتون!
ما رُ ببخشین که هنوز یادمونه خنده هاتون !
ما رُ ببخشین! که هنوز خوابا رُ جدی می گیریم !
ما کجا و شُما کجا! شما زیادین واسه ما!
ما کم میاریم پیش اون، چشم عسل ریز شُما!

می​سوزم از فراقت روی از جفا بگردان مه جلوه می​نماید بر سبز خنگ گردون مر غول را برافشان یعنی به رغم سنبل یغمای عقل و دین را بیرون خرام سرمست ای نور چشم مستان در عین انتظارم دوران همی​نویسد بر عارضش خطی خوش حافظ ز خوبرویان بختت جز این قدر نیست

هجران بلای ما شد یا رب بلا بگردان تا او به سر درآید بر رخش پا بگردان گرد چمن بخوری همچون صبا بگردان در سر کلاه بشکن در بر قبا بگردان چنگ حزین و جامی بنواز یا بگردان یا رب نوشته بد از یار ما بگردان گر نیستت رضایی حکم قضا بگردان

اين قامت ستبر كه بر دار ميكشند

مانند زخمه ايست كه بر دار ميكشند

شرم از صفا و عاطفه آيا نميكنند؟

آنانكه گرد آيينه ديوار ميكشند

خوني كه از تكلم زخمي چكيده است

گلگونه ميكند و به رخسار ميكشد

از كر كسان بگير دل زخمي مرا

صيد تو بود آنچه كه به منقار ميكشند

اين واژ ه ها كه عشق تو را درك ميكنند

شعر مرابه وادي تكرار ميكشند

وقتي مرا به مسلخ فرياد ميبرند

گويي كه عشق پاك مرا جار ميكشند!

پس از آن غروب رفتن اولين طلوع من باش

من رسيدم رو به آخر تو بيا شروع من باش

 شبو از قصه جدا کن چکه کن رو باور من

 خط بکش رو جاي پاي گريه هاي آخر من

 اسمتو ببخش به لبهام بي تو خاليه نفسهام

 قد بکش تو باور من زير سايه بون دستام 

 خواب سبز رازقي باش عاشق هميشگي باش

خسته ام از تلخي شب تو طلوع زندگي باش 

 من پر از حرف سکوتم خاليم رو به سقوطم

بي تو و آبي عشقت تشنه ام کوير لوتم 

 نميخوام آشفته باشم آرزوي خفته باشم

 تو نـذار آخـر قصه حرفـمو نگفته باشم

زیر بارون توی سرما
مثل اون پری رویا
توی دریای خیالش
غرق خاطرات یارش
دلش انگار که خزون بود
اون چشاش کاسه خون بود
روی تیکه های قلبش
لحظه هاش بی حس و جون بود
چه پریشون تو خیابون
راه میرفت به زیر بارون
خسته از یه حس کهنه
تو سکوت هرچی غصه
مث دیروز و پریروز
گم می شد تو باغ قصه
مونده بین یه دوراهی
تو سراب چشم براهی
مونده با پاهای خسته
منتظر برات نشسته 

ناز نكن ناز كه من مي خرم
پيش همه نام تو را مي برم
مهر ز مهر تو برد مهريه
دار و ندارم همه را مي دهم
دوري و نزديكي تو مبهم است
تا به ابد سوي تو من مي دوم
غرق نيازم تو ز من بي نياز
كي ز خودم تا به خودت مي رهم
آه دلم تنگ شد از اين فراق
دانم و داني كه به تو مي رسم

خانواده‌اي براي پيدا شدن سگ خانوادگي‌شان مبلغ 300 هزار تومان مژدگاني مي‌پردازد

می گویند قانون عشق کور است تمام حرف های عاشقانه هم پوچ است به ثانیه نمی کشد که نگاه می کنی تمام قلب خودت را برای او تباه می کنی چه شب ها که عاشقانه می خوابی از آسمان عشق ستاره می چینی خودت را دست در دستش به سمت کاخ رویا ها روا نه می بینی کم کم فکر می کنی اینها خیال نیست او هم به تو نگاه می کند اینها که خواب نیست کم کم به باد می روند روزها.... نمیدانی سوار اسب خواب و خیالات ..می تازی شروع نه تازه پایان اولین راه است سکوت میکنی اینجا سکوت بهترین راه است و چند روز سیاه می شود خانه تمام حرف ها و شعر ها می شود ناله " نه او مرا نمی خواست او خیانت کرد برای رها کردنم سماجت کرد ... دوباره می بازی این معامله را و تکرار میکنی هر روز این معادله را

بايگانی ها